„— To tak przecież, jak w żarówce Edisona... — zauważył Władek.
— Oczywiście, bardzo podobnie. Elektrony biegną w kierunku ekranu pokrytego specjalną substancją, która pod wpływem padających na nią elektronów — ojciec włączył latarkę — świeci...
— O!... — zawołali zgodnym chórem chłopcy.
Strumień światła był skierowany na środek przeciwległej ściany.
— Tak oto biegnie strumień w lampie kineskopowej — powiedział ojciec. — Dlatego też mówiłem o wycieczce lo wnętrza kineskopu. Właśnie tani się znajdujemy!
— A czy .strumień elektronów w lampie kineskopowej też jest taki gruby zapytał Janek. — W naszym modelu mamy jasną plamkę na znacznej części ekranu...
— Czekałem na to pytanie, Janku szybko odpowiedział ojciec. — Oczywiście, że jest taki gruby, ale w lampie kineskopowej znajdują się dodatkowi elementy, które pozwalają skupić wiązkę elektronów w jednym punkcie obrazu. O tak... dodał ojciec i odpowiednio wyregulował latarkę. Plama na przeciwległej ścianie zmniejszyła się znacznie i stała się bardzo „ostra". W każdym aparacie tclcwizajnym jest układ, pozwalający wyregulować ,,osi rość" strumienia elektronów. ^
—Tak jak w mojej latarce... — zapytał Władek.
—Niezupełnie, ale w podobny sposób — wyjaśnił ojciec. — Ponadto W aparacie telewizyjnym istnieją urządzenia współpracujące z sobą w celu utworzenia obrazu. Opowiem wam przede wszystkim o najważniejszych, czyli o układach odchylających.“(2)