„Czas już był najwyższy opuścić pałac. Z polecenia księżnej Armand zatrzymał się na dłuższy pobyt u zaufanej rodziny Dembowskich, której dom znajdował się o cztery mile od Warszawy. Tam też księżna wyjawiła Armandowi, że przyznała się „do wszystkiego" swemu małżonkowi. Dobrotliwy Adam Kazimierz uznał dziecko za swoje, jednak zobowiązał Izabelę pod przysięgą, że nigdy więcej nie zobaczy prawdziwego ojca swego dziecka. Książę długo urazy nie chował i kochankowie dobrze wiedzieli, że po pewnym czasie będzie mógł na Lauzuna spoglądać bez specjalnej niechęci.
Ustalono jednakże, iż. diuk jak najspieszniej wyjedzie z Polski, by pojawić się ostentacyjnie na dworach w Dreźnie i w Berlinie. Dopiero, kiedy stanie się o nim głośno w tych stolicach, wypłynie ponownie w Warszawie, ale już jako dyplomata do specjalnych poruczeń, który tajemniczo negocjuje ważne układy.
Początkowo ArmandLouis traktował tę mistyfikację bardzo serio szczególnie nad Sprewą. Studiował pilnie administrację wojskową i cywilną państwa pruskiego. Napisał na ten temat szereg memoriałów, które przesłał do francuskiego ministra wojny, hrabiego de Muy, oraz do ministra spraw zagranicznych, hrabiego de Vergennes. I wszystko potoczyłoby się jak należy, gdyby względy okazywali mu jedynie elektor saski i król pruski (ten ostatni prosił nawet Lauzuna, by „rozważył możliwość zostania posłem Francji przy jego dworze"). Cóż, kiedy diuk stał się obiektem zainteresowania wytwornych kobiet. Nawet małżonka drezdeńskiego pana zagięła na niego parol. To właśnie jej zaloty spowodowały, że znalazł się w Prusach wcześniej, aniżeli zamierzał pierwotnie. Natomiast w Berlinie dopadła go panna von Hatz.feld... Właściwie nie bardzo wiadomo, kto kogo dopadł. Z pewnością były aktywne zarówno jedna jak i druga strona.“(7)